Με λόγια τιμής και συγκίνησης ο Νίκος Χριστοφακάκης αποχαιρετά τον Γεραπετρίτη χειρουργό της Αθήνας, που υπηρέτησε με επιστημοσύνη, ήθος και ανθρωπιά το ιατρικό λειτούργημα.
Η θαλασσοφίλητη Γεράπετρος αποχαιρετά δακρυρροούσα ένα εκλεκτό τέκνο τής εν Αθήναις παροικίας, που, και με τη δήλωση της τελευταίας βούλησής του να ενταφιασθεί στη γενέτειρα γη, απέδειξε τη διά βίου αφοσίωσή του σε αυτήν.
Αποχαιρετά με τιμή και αγάπη, όπως του αρμόζει, τον καλό γιατρό Μιχάλη Ζουράρη. Τον Γεραπετρίτη χειρουργό της Αθήνας, που με τη στέρεη επιστημοσύνη του, κατακτημένη με κοπιώδεις σπουδές στην Ελλάδα και στην Αγγλία, όπου εργάσθηκε επί πολλά έτη, με την απροσποίητη καλοσύνη του και με την απροϋπόθετη ανθρωπιά του υπηρέτησε ευόρκως το «μέγα καλό και πρώτο» αγαθό της ζωής αμέτρητου αριθμού ανθρώπων οι οποίοι εμπιστεύθηκαν το επιδέξιο νυστέρι του.
Μοναχοπαίδι του αείμνηστου γυμνασιάρχη της Ιεράπετρας και σπουδαίου φιλόλογου καθηγητή Ιωάννη Ζουράρη και της ευγενικής δασκάλας Αικατερίνης Γιαννικάκη, που συμπαραστάθηκε υποδειγματικά στη φυλακισμένη από τη μισαλλοδοξία των μεταπολεμικών χρόνων συναδέλφισσά της Μαρία Λιουδάκη στο Ηράκλειο, κληρονόμησε από τους άξιους γονείς του αρετές, βιώματα, συμπεριφορές, που ο ίδιος άσκησε και ανάδειξε σε όλη την πολύχρονη και δημιουργική βιοτή του.
Η Γενική Κλινική της οδού Δροσοπούλου στην ακμάζουσα τότε Κυψέλη στην Αθήνα και το ιατρείο του στο Κολωνάκι ήταν οι τόποι δράσης, όπου ο δεξιοτέχνης χειρουργός Μιχάλης Ζουράρης αντιμετώπισε επιτυχώς χειρουργήσιμα νοσήματα πολυπληθών ασθενών που προσέφευγαν με ελπίδα και πίστη στις ιατρικές υπηρεσίες του. Στην Κλινική της Δροσοπούλου τον πρωτογνώρισα ως γιατρό που χειρούργησε τη μάνα μου και εκεί αντιλήφθηκα το σεβασμό με τον οποίο τον περιέβαλλαν οι ομότεχνοι και οι συνεργάτες του, αναγνωρίζοντας την επιστημονική αυθεντία του. Ως άνθρωπο τον είχα πρωτοσυναντήσει πολύ νωρίτερα στο φιλόξενο σπίτι της οικογένειάς του στη γειτονιά μας στην οδό που φέρει τιμής ένεκεν το όνομα του πατέρα του, όπου κάθε καλοκαίρι στην ευσκιόφυλλη βεράντα του γινόταν ευρεία σύναξη Γεραπετριτών. Εκεί συναθροίζονταν όχι μόνο οι εξιστορήσεις για τα τρέχοντα πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά και οι πληθωρικές αναμνήσεις για την παλιά Ιεράπετρα που οι ευκαιριακοί συνομιλητές είχαν βιώσει ή ακούσει.
Έχει υποστηριχθεί, πιστεύω βασίμως, πως ο καλός γιατρός είναι εκούσιος συνεργός στο έργο του Δημιουργού Θεού. Είναι εκείνος που υπηρετεί και διασφαλίζει την υγεία του ανθρώπου, της κορωνίδας της θεϊκής δημιουργίας, που ανέκαθεν δοκιμάζεται παντοιοτρόπως, πάσχει στο σώμα και στην ψυχή και έχει ανάγκη από την εξειδικευμένη συνδρομή ευσυνείδητων Ασκληπιάδων.
Όταν μάλιστα ο γιατρός ασκεί το υψιπετές λειτούργημά του με επιστημονική επάρκεια, με αρετή και με καλοσύνη, δίδοντας με παρρησία λόγο στο Θεό και στους συνανθρώπους του, τότε η προσφορά του είναι μοναδική, αξιοτίμητη, χαρίεσσα.
Ο Μιχάλης Ζουράρης υπήρξε υποδειγματικός λειτουργός του ιπποκρατικού όρκου. Έτσι τον θυμούνται όλοι όσοι δέχθηκαν τις σωτήριες οδηγίες ή υπηρεσίες του κατά την πολυετή ιατρική σταδιοδρομία του.
Φέτος τον Ιούλιο ο ήλιος έδυσε για τον καλό Γεραπετρίτη. Ο κύκλος της ζωής του έκλεισε ειρηνικά. Περιβεβλημένος από την αγάπη της άξιας συζύγου και των καλών παιδιών του αποχαιρέτησε το φως και τις εικόνες της γης και αναχώρησε αξιοπρεπής «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος» για τη γαλήνη του ουρανού, μέτοικος πλέον της μέλλουσας, της αιώνιας πόλης, της άνω Ιερουσαλήμ. Άλλωστε όπως ευστόχως επισημαίνει ο Άγγελος Τερζάκης στο βιβλίο του «Προσανατολισμός στον αιώνα» «από οποιαδήποτε αφορμή κι αν πεθαίνουμε, η αρρώστια μας η μοιραία, η αγιάτρευτη είναι ο Χρόνος». Όσοι τον γνωρίσαμε ως άνθρωπο, όσοι δεχθήκαμε τις υπηρεσίες του ως γιατρού, όσοι τιμηθήκαμε με το πολύτιμο δώρο της φιλίας του τον αποχαιρετούμε με απέραντο σεβασμό και πολλή αγάπη. Του τα οφείλουμε.
Η γεραπετρίτικη γη ας τον αναπαύει ως στοργική μάνα, μετά το συγκινητικό επαναντάμωμά τους που ο ίδιος επιζήτησε και ο φλοίσβος του γεραπετρίτικου πελάγους ας συντροφεύει αρμονικά τον αιώνιο ύπνο του.
Νίκος Χριστοφακάκης
