Καλεσμένος του Μανόλη Κουφάκη στον Ηχώ 99.8, ο πρόεδρος της κοινότητας Μουρνιών μίλησε για την ιστορία του χωριού, τα παιδικά του χρόνια, τα προβλήματα της καθημερινότητας και την ανάγκη στήριξης της ορεινής Ιεράπετρας.
Ο πρόεδρος της κοινότητας Μουρνιών, Μανώλης Δαμασκηνάκης, μίλησε στην εκπομπή «Διάλογοι στον 21ο αιώνα» του Ηχώ 99.8, σε μια συζήτηση με έντονο το στοιχείο της μνήμης, της τοπικής ιστορίας, αλλά και της αγωνίας για το μέλλον των ορεινών χωριών της Ιεράπετρας.
Ακούστε παρακάτω το Α μέρος της εκπομπής:
Ο κ. Δαμασκηνάκης, που έχει συνδέσει το όνομά του με τη μακρά ενασχόληση με τα κοινά, ξεκίνησε από τις προσωπικές του ρίζες στις Μουρνιές, το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια, τα έξι χρόνια στο δημοτικό σχολείο του χωριού, τους δασκάλους του και την καθημερινότητα μιας άλλης εποχής, τότε που οι Μουρνιές ήταν ένα ζωντανό χωριό με δεκάδες παιδιά και έντονη κοινωνική ζωή. Όπως ανέφερε, σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι έχουν περιοριστεί δραματικά, φτάνοντας περίπου τους 35, γεγονός που αποτυπώνει τη γενικότερη ερήμωση της υπαίθρου.
Ακούστε παρακάτω το B μέρος της εκπομπής:
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους δύο δασκάλους που σημάδεψαν τα μαθητικά του χρόνια, τον Δημήτρη Λουκάκη και τον Γιώργο Σιγανό, επισημαίνοντας ότι η σχέση μαζί τους διατηρείται μέχρι σήμερα. Θυμήθηκε ακόμα τις συνθήκες της εποχής, όταν τα παιδιά μεγάλωναν μέσα στη δουλειά, στη λιτότητα, αλλά και στη συντροφικότητα, μαθαίνοντας από μικρά να πατούν στα πόδια τους.
Στη συνέχεια μίλησε για τη μετέπειτα πορεία του, τις σπουδές του στην Αθήνα και την επιστροφή του στον τόπο του, αλλά και για τη μακρόχρονη ενασχόλησή του με την αυτοδιοίκηση. Όπως ανέφερε, ασχολείται με τα κοινά από το 1999 και έχει συνεργαστεί με πέντε διαφορετικούς δημάρχους της Ιεράπετρας, παρακολουθώντας από κοντά τις αλλαγές στο διοικητικό μοντέλο, αλλά και τα μόνιμα προβλήματα των χωριών.
Κεντρικό θέμα της κουβέντας ήταν φυσικά το νερό, ένα διαχρονικό πρόβλημα για τις Μουρνιές. Ο κ. Δαμασκηνάκης τόνισε ότι το χωριό του αντιμετώπιζε ανέκαθεν δυσκολίες με την ύδρευση και την άρδευση, περιγράφοντας μάλιστα πώς, τα προηγούμενα χρόνια, χρειάστηκε να γίνουν συνεχείς παρεμβάσεις για να αποκατασταθεί η υδροδότηση από το σύστημα της Λάπαθου. Αναφέρθηκε στη γεώτρηση που είχε γίνει παλιότερα με πρωτοβουλία του τοπικού συλλόγου, αλλά και στις δυσκολίες που προέκυψαν στην πορεία, με αποτέλεσμα να αναζητηθούν νέες λύσεις για να φτάσει νερό στο χωριό.
Με αρκετή λεπτομέρεια περιέγραψε τις προσπάθειες που έγιναν για να αποκατασταθεί το παλιό δίκτυο από τη Λάπαθο προς τη Ρίζα και τις Μουρνιές, τις φθορές που είχαν προκληθεί σε σωλήνες και φρεάτια, αλλά και τον αγώνα που χρειάστηκε να δοθεί για να υπάρξει ξανά μια στοιχειώδης ασφάλεια στην παροχή νερού. Όπως είπε, το ζήτημα παραμένει κρίσιμο και συνδέεται άμεσα με την επιβίωση των ορεινών κοινοτήτων.
Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε και στην ιστορία του χωριού. Οι Μουρνιές, όπως υπενθύμισε, είναι ένα χωριό με βαθύ ιστορικό αποτύπωμα, με μαρτυρική εμπειρία κατά την περίοδο της Κατοχής, αλλά και με πλούσια παράδοση. Μίλησε ακόμα για τον πολιούχο του χωριού, τον Άγιο Χαράλαμπο, και το πανηγύρι που γίνεται κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου, σημειώνοντας ότι αποτελεί σημείο αναφοράς για το χωριό και όσους κατάγονται από εκεί.
Αναφορά έγινε και στο παλιό δημοτικό σχολείο των Μουρνιών, για το οποίο υπάρχει στόχος να επισκευαστεί ώστε να αξιοποιηθεί ξανά ως χώρος κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Ο πρόεδρος της κοινότητας εξέφρασε την ελπίδα ότι με τη στήριξη του Δήμου και της Περιφέρειας θα μπορέσει να προχωρήσει η αποκατάστασή του, ώστε το χωριό να αποκτήσει έναν λειτουργικό χώρο για εκδηλώσεις και δράσεις.
Ξεχωριστή ήταν και η αναφορά του στην παλιά πέτρινη γέφυρα της περιοχής, ένα σημαντικό τοπόσημο για τις Μουρνιές. Όπως είπε, το έργο αυτό κρατήθηκε όρθιο χάρη σε ουσιαστικές παρεμβάσεις στήριξης που έγιναν παλαιότερα και αποτελεί κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου. Μάλιστα, εξέφρασε την επιθυμία να αξιοποιηθεί ακόμη περισσότερο ως σημείο επίσκεψης και πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Ο κ. Δαμασκηνάκης δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην ανάγκη να στηριχθούν τα χωριά και στην πράξη, όχι μόνο με λόγια, αλλά με παρεμβάσεις που να κρατούν ζωντανή την καθημερινότητα. Στο πλαίσιο αυτό στάθηκε στη σημασία τοπικών επιχειρήσεων, όπως η ταβέρνα στην είσοδο του χωριού, που λειτουργεί ως στήριγμα για την τοπική ζωή και βοηθά ώστε να υπάρχει κίνηση και επισκεψιμότητα.
Κλείνοντας, απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα σε κατοίκους και επισκέπτες να γνωρίσουν τις Μουρνιές και την ευρύτερη περιοχή, να επισκεφθούν το χωριό, να δουν από κοντά τη φυσική ομορφιά, την ιστορία και τα μνημεία του τόπου και να κρατήσουν ζωντανή τη σχέση με τα ορεινά χωριά της Ιεράπετρας.
