Χ. Ανδρουλιδάκη - Η Γεραπετρίτισσα γκαλερίστα που διαπρέπει στην Αθήνα

13.03.2018 12:07

Έμαθα να έχω επιμονή με τις ανθρώπινες σχέσεις

Αφιέρωμα σε νεαρές γκαλερίστες έκανε πρόσφατα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ κάνοντας λόγο για κυρίες της σύγχρονης ελληνικής εικαστικής σκηνής, οι οποίες ασχολούνται με το υψηλόν της τέχνης αλλά και τη ρουτίνα της επιχειρηματικής ανάπτυξης και επιβίωσης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το πορτρέτο της συντοπίτισσας Χριστίνας Ανδρουλιδάκη/ CAN Gallery. Η Χριστίνα Ανδρουλιδάκη,  γράφει ο Δημήτρης Αθηνάκης, δίνει την εντύπωση ότι η επιχείρησή της δεν είναι δουλειά ούτε διασκέδαση. Είναι περισσότερο ένας τρόπος να υπάρχει η ίδια, μοιάζοντας να έχει τα πάντα υπό έλεγχο.
 
 
Ενώ η ίδια η Χριστίνα στη συνέντευξή της αναφέρει:Η γκαλερί άνοιξε τον Μάιο του 2012 μέσα σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. Η οικογένειά μου δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη. Σπούδασα Ιστορία Τέχνης στο Courtauld Institute of Art στο Λονδίνο, ταξίδεψα και δούλεψα επί περίπου μία δεκαετία στον χώρο κι έπειτα αποφάσισα να κάνω το «μεγάλο βήμα». Το να ανοίξω τη δική μου γκαλερί ήταν μία απόφαση τελείως φυσική και αντανακλαστική και ταυτόχρονα απολύτως ριψοκίνδυνη. Η γενιά μου είναι ομόχρονη της κρίσης. Αφού ζήσαμε ένα διάστημα επίπλαστης ευμάρειας στην εφηβεία μας, ενηλικιωθήκαμε υποψιασμένοι γι’ αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Θεωρώ πως το να εργάζεσαι για το καλύτερο και να παλεύεις για όσα ονειρεύεσαι είναι μονόδρομος. Την ίδια στιγμή, το να διατηρείς οποιουδήποτε είδους επιχείρηση σήμερα στην Ελλάδα είναι αγώνας. Πρέπει να είσαι ευέλικτος και να δοκιμάζεις συνέχεια νέα μοντέλα. Είναι τρομερά δύσκολο να κάνεις οποιονδήποτε μακροπρόθεσμο προγραμματισμό σε μία χώρα όπου όχι μόνον δεν υπάρχει καμία κυβερνητική πολιτική στήριξης των επιχειρηματιών –πόσο μάλλον των επιχειρηματιών της τέχνης– αλλά και η οποία δεν προσφέρει ούτε καν ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον ώστε να κάνει κάποιος ένα σοβαρό business plan. Από την άλλη πλευρά, το να διατηρείς γκαλερί σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου είναι εξίσου δύσκολο. Δεν είναι λίγοι οι χώροι τέχνης που έκλεισαν την τελευταία τριετία ακόμη και σε μητροπολιτικά κέντρα όπως το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη. Το παγκόσμιο μοντέλο έχει αλλάξει δραστικά και έχει προσανατολιστεί προς τις μεγάλες φουάρ τέχνης. Αυτό οδηγεί μικρές επιχειρήσεις στο κλείσιμο και mega-galleries/εργοστάσια, που διαθέτουν παραρτήματα σε όλον τον κόσμο, όπως ο Gagosian, ο David Zwirner και οι Hauser & Wirth, να κερδίζουν το παιχνίδι. Έμαθα, όμως, να έχω πιο γερό στομάχι και να μη στενοχωριέμαι πολύ. Εμαθα, επίσης, να επενδύω στις ανθρώπινες σχέσεις και να έχω την υπομονή και την επιμονή να τις καλλιεργώ. Έμαθα, τέλος, ότι τίποτα σημαντικό δεν σου χαρίζεται και ότι όλα όσα αξίζουν πρέπει να τα κατακτήσεις. Από τους καλλιτέχνες που εκπροσωπώ, ο Πέτρος Ευσταθιάδης μόλις κέρδισε το πρώτο βραβείο της HSBC για τη φωτογραφία, στη Γαλλία, και αναμένονται τρεις μεγάλες εκθέσεις, ενώ ο Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός παρουσιάζει τη δουλειά του στην Τριενάλε του New Museum στη Νέα Υόρκη, την πιο σημαντική, ίσως, έκθεση στον κόσμο για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Είμαι αισιόδοξη για το μέλλον και έχω στραμμένο το βλέμμα προς τα έξω...
 
Αναγνωστοπούλου 42, Κολωνάκι. www.can-gallery.com